Marlies Muijzers

Sinds ik niet meer cello kan spelen, vanwege een progressieve zenuwziekte, ben ik met veel plezier moderne dans gaan ontdekken in mijn rolstoel. Ik geef nog steeds celloles en lessen muziek en beweging (Dalcroze Eurhythmics) aan musici. Daarnaast neem ik regelmatig dansles, waarbij de danstechnieken van Laban en Bartenieff mijn specifieke aandacht hebben. Mijn persoonlijke doel is dat ik zoveel mogelijk blijf bewegen, met mijn toenemende fysieke beperkingen. Dansen is bevrijdend en een prachtige kunstvorm om mijn creativiteit in kwijt te kunnen. Beweging en esthetiek gaan hand in hand, de schoonheid van de muziek vertaald naar de schoonheid van de beweging, in mijn rolstoel. Het zelf creëren van een choreografie is een interessant en uitdagend proces. Het voelt voor mij als musiceren, als componeren, als arrangeren, als dirigeren. Kortom, ik hoef alleen maar de celliste te zijn als ik dans en de choreografie bedenk. Het blijft een fijne uitdaging voor mij om mooie kunst te creëren met de componenten die tot mijn beschikking staan, met muziek, de bewegingen van mijn pijnlijke lichaam en een rolstoel, denken in mogelijkheden, kansen zien, op ontdekkingsreis gaan en nieuwe inspiraties opdoen. En zo ontstaat er steeds weer iets nieuws, waar ik erg blij van word.